Column De Bellenesskliniek IV

Leiff keek zijn agenda na met de afspraken die gepland stonden voor de dag en overliep de namen van patiënten en chirurgen.
“Jeannine Lefevre, dat zegt me iets.” Leiff keek peinzend naar z’n scherm, opende een internetvenster een googlede de naam. Grijnzend keek hij naar het gevonden resultaat. “Cindy, verzet de afspraak voor Jeannine Lefevre naar mij en boek dr. Roofthoofdt en dr. Stevens erbij. Hou er heel de namiddag voor vrij. Verzet al de rest maar naar iemand anders of latere data.”
“Ok, mijnheer de directeur,” antwoordde de secretaresse over de parlefoon.
“Oh, en Cindy?”
“Ja, mijnheer de directeur?”
“Blijf in de toekomst van mijn weed.”
Leiff schakelde de parlefoon uit, nam een van zijn zelfgemaakte pillen met god-weet-wat-hij-er-allemaal-weer-had-ingedraaid en spoelde die door met een glas cognac. ‘French Coffee, maar dan zonder koffie’ dacht hij.

“Dr. Leiff, we zijn klaar voor de patiënt.”
Dr. Roofthoofdt en Dr. Stevens stonden in de deuropening van Leiffs bureau. Dr. Roofthoofdt had het dossier van Jeannine Lefevre vast. “Blijkbaar gaan we er met drie tegelijk aan werken. De patiënte wordt nu voorbereid, dus we kunnen over een kwartiertje beginnen.”
Rudy Roofthooft was maar een rare snul, vond Leiff. Een meter vijfennegentig lang, tachtig kilo, en achter zijn teruggeweken haarlijn een warrige bos ros haar. Ros zijn en Rudy Roofthoofdt heten, het zal je maar overkomen. Leiff vroeg zich af hoe Rudy’s relatie met zijn ouders was, maar dan enkel wat het vlak van de naam betrof. Voor de rest kon die sukken hem gestolen worden. Het was dat hij niet zoveel factureerde, of Leiff had hem al lang ontslagen.
“Klaar voor ons volgende trio?” Steve Stevens knipoogde terwijl hij het zei. “Wel vreemd dat ze eerst enkel een facelift wilde. Nu wil ze het oude all-in pakket. Ik dacht dat we dat niet meer deden?”
“Haar man is een goede zakenpartner van me, voor hem wil ik wel een uitzondering maken. En nu zwijgen, ik probeer me te concentreren,” antwoordde Leiff.

“Mijheer de directeur? Jeannine Lefevre is hier met haar man. Ze was hier eergisteren voor haar facelift, maar er is iets misgelopen, denkt ze. Haar man kijkt ook niet zo blij.”
“Stuur maar door, Cindy. Dank je wel.”
Dit was het moment waar Leiff op had gewacht sinds hij Jeannine’s naam had opgezocht op het internet. Hij probeerde zijn opgewondenheid te verbergen en legde nog snel zijn comb-over goed. Toen de deur opende en mijnheer en mevrouw Lefevre binnenkwamen zat hij rustig achterovergeleund in zijn bureaustoel.
“Welkom, mijnheer en mevrouw. Wat kan ik vandaag voor u betekenen?”
Mijheer Lefevre liep kordaat op Leiffs bureau af, duwde de twee stoelen die klaarstonden voor bezoekers uit de weg en leunde voorover op het bureau, terwijl Jeannine net binnen de deuropening bleef wachten.
“Ik ben Pierre Lefevre, van Pierre & Jeannines Garages. Mijn vrouw kwam binnen voor een eenvoudige facelift, en dan krijg ik zo’n factuur!” Pierre begon zich op te winden terwijl hij opsomde wat er op het papier stond waar hij in Leiffs gezicht mee zwaaide.
“Facelift, borstvergroting van B naar E-cup, kronen op 16 tanden – waar ik er maar zes van kan terugvinden! Liposuctie op twee bovenbenen, buikstreek en bovenarmen. Laserbehandeling voor acnelittekens. Permanente ontharing van de bikinilijn. Wat voor kliniek is dit eigenlijk?”
Leiff grijnsde en keek de boze garagist aan.
“Je herkent me zeker niet meer? Ik stond twee weken geleden bij u in de garage in een soortgelijke situatie. Mijn auto was binnen voor een onderhoud? De factuur vermeldde vervanging van vier banden, remschijven, koppelriem, katalysator, ruitenwissers en voorste wielas. Uw antwoord was, en ik citeer: ‘Uw auto gaat nooit zo goed rijden als hij dat nu doet, en die kosten waren absoluut noodzakelijk. Dus niet zagen omdat ik mijn werk nu eenmaal goed doe.’ Bij deze mag u dit ook als mijn antwoord aan u beschouwen, vervang gewoon auto door vrouw.”
Pierre leek enkele keren iets te willen zeggen, maar vond de woorden blijkbaar niet zodat hij wat leek op een vis die in het droge naar lucht aan het happen is. Uiteindelijk draaide hij zich woest om en stormde de deur uit. Jeannine volgde hem stilletjes.

“Met alle klootzakken, maar niet met den deze,” zei Leiff, en stak een Cohiba op terwijl hij zijn krant bovenhaalde.

* Alles in dit stuk is fictief. Elke gelijkenis met bestaande personen, plaatsen of gebeurtenissen is puur toevallig.