Column De Bellenesskliniek I

“Zal ik jullie direct een afspraak geven voor volgend jaar?” vroeg Leiff Hoeybrechts, plastisch chirurg en directeur in zijn eigen “Bellenesskliniek” aan zijn twee patiëntes. Het waren moeder en dochter die langgekomen waren om op beiden een liposuctie uit voeren. Ze zaten nu bij hem op kantoor voor de check-up.
De reden van Leiffs vraag was omdat hij hun type wel kende: ze hadden een lopende rekening bij hun patisseriebakker, aten lunch als voorgerecht bij hun middagmaal en waarschijnlijk zat er op dit eigenste moment een zak snoep in elk van hun handtassen.
“Volgend jaar? Zo snel al! Ik dacht dat die liposuctie op zijn minst vijf jaar zijn effect zou hebben!” De moeder raakte in paniek en de dochter greep in haar handtas naar wat een Snickers bleek te zijn. Hij had al direct spijt van zijn vraag.
“Laat maar, het was maar een grapje”, was zijn zwakke excuus, maar de vrouwen leken gerustgesteld te zijn. Hij nam afscheid van beiden en vroeg zijn secretaresse over de parlofoon wie zijn volgende afspraak was. Het bleek – voor de verandering – Véronique De Sock te zijn.
“Maar ze is er nog niet,” voegde de secretaresse er aan toe.

Dan heb ik nog wel tijd voor een opkikkertje, dacht Leiff. Uit de bovenste schuif van zijn bureau haalde hij een fles 15 jaar oude whisky, blaadjes, tabak en een klein plastic zakje. In het plastic zakje bleken enkel nog wat takjes te steken.
Hij vermoedde al langer dat zijn secretaresse aan zijn weed zat, maar nu was hij zeker. Hij zou haar daar nog wel over aanspreken, maar niet nu. Dan maar direct de grote middelen, vond hij, en begaf zich naar zijn apotheekkast. Hij nam twee pijnstillers op morfinebasis en slikte ze door met een dubbele Chivas Regal single malt whisky.
Hij bleef even zitten tot de morfine zijn werk deed en haalde Veroniques dossier boven.

Een half uur later meldde Cindy, zijn secretaresse, hem dat Veronique was toegekomen.
"Stuur haar maar weg”, zei Leiff nog half slapend.
“Excuseer, dokter?” vroeg Cindy.
“Stuur haar maar binnen, trut! Moet ik alles twee keer zeggen?” Nu was hij klaarwakker. Het middagdutje had hem helemaal opgekikkerd.
Veronique kwam binnen, smeet haar bontjas op de sofa naast de deur en zette zich in de bureaustoel tegenover Leiff.
“Dag dokter,” begroette Véronique hem terwijl ze haar borsten tevergeefs probeerde te schikken in hun veel te kleine topje. “Hoe is het ermee?”
“Goed, goed. Vertel me eens wat er scheelt.”
“Mijn tepels staan niet meer stijf, dokter. En mijn producer heeft gezegd dat we daardoor kijkcijfers verliezen. Als mijn tepels binnen de drie weken niet terug stijf staan verlies ik mijn job!”
“Wat doe je nu van job?” vroeg Leiff. Hij probeerde de ernst van de situatie in te schatten.
“Ik presenteer op tv, ik ben omroepster. Alstublieft dokter, anders komt Joyce Vanniemendal in mijn plaats op tv! En zij heeft veel lelijkere borsten dan ik!”
“Cindy,” sprak de dokter kordaat in zijn parlofoon, “zeg onmiddellijk al mijn afspraken voor vandaag af. Ik heb hier een noodgeval.”
Het was ook een noodgeval, vond hij. Joyce Vanniemandal op tv! Hij werd bijna misselijk als hij eraan dacht. En ze had inderdaad lelijke tieten, daar moest hij Véronique gelijk in geven.

* Alles in dit stuk is fictief. Elke gelijkenis met bestaande personen, plaatsen of gebeurtenissen (hoe frappant dan ook) is puur toevallig.